INTELIGENCJA EMOCJONALNA

Inteligencja emocjonalna

zdolność rozpoznawania przez nas naszych własnych uczuć i uczuć innych oraz zdolność motywowania się i kierowania emocjami zarówno naszymi własnymi, jak i osób, z którymi łączą nas jakieś więzi. Są to zdolności odmienne od umiejętności czysto intelektualnych, mierzonych ilorazem inteligencji IQ, ale je uzupełniające.

Inteligencja intelektualna i emocjonalna są wyrazem aktywności różnych części mózgu. Intelekt opiera się wyłącznie na pracy kory mózgowej i górnych warstw komórek mózgowych. Ośrodki emocjonalne znajdują się głębiej, w dużo starszych obszarach podkorowych. Inteligencja emocjonalna wynika z działania tych obszarów zharmonizowanych z działaniem ośrodków intelektualnych.

Teoria Howarda Gardnera z 1983 roku przedstawiająca siedem rodzajów inteligencji intelektualnej nie była wystarczająca. W roku 1990 Peter Salovey z Uniwersytetu Yale i John Mayer z Uniwersytetu New York ogłosili ogólną teorię inteligencji emocjonalnej.

Wszystkie rodzaje inteligencji uzupełniają się i wzmacniają. Inteligencja emocjonalna EQ odpowiada za twórczość, współpracę, inicjatywę i transformację. Rozumowanie logiczne opanowuje błędne impulsy i łączy cel z metodą, technologię z wyczuciem. Podstawowe wartości wyznaczane przez człowieka i jego charakter wywodzą się przede wszystkim nie z IQ, lecz z głębszych zdolności emocjonalnych.

Robert K. Cooper w swojej książce o inteligencji emocjonalnej pisze, że sukces życiowy co najwyżej w 20% zależy od IQ, reszta pozostaje w zakresie innych oddziaływań, w tym czynników nazywanych inteligencją emocjonalną.